Kilometry w śniegu

Powinniśmy pokonywać kilometry szybciej niż truchtem, ale też wolniej niż tempo przekraczające próg mleczanowy naszych mięśni, czyli będzie to około 60-75% Twojego maksymalnego tętna. Takie wybiegania są często nazywane bazą biegową, bo są podstawą treningu biegacza i powinny stanowić 80-85% jego całkowitego tygodniowego dystansu (pozostałe 15-20% musi pochodzić z treningu o wyższej intensywności).

Z punktu widzenia fizjologii baza biegowa jest niezbędna, bo poprawia wydolność tlenową, magazynowanie glikogenu, mobilizuje włókna wolnokurczliwe, wzmacnia tkankę łączną i poprawia zdolność organizmu do spalania tkanki tłuszczowej.

Nie ma co czekać do lata, żeby czerpać korzyści z takiego treningu. Prawda jest taka, że to właśnie zimowe miesiące świetnie się nadają do zbudowania bazy biegowej. Po pierwsze, zimą nie ma wielu startów, więc czas poświęcony na przygotowanie do biegów i regenerację po nich możesz wykorzystać na robienie większej ilości kilometrów budujących Twoją bazę.Poza tym mróz i często paskudna pogoda sprawiają, że ciężko jest zrobić trening o wysokiej intensywności, więc siłą rzeczy jest on wolniejszy, a tempo bardziej równomierne.

Do zwiększania dystansów chyba najbardziej zachęcają korzyści, które dzięki temu odczujesz wiosną i latem. Biegacze, których zimowy trening koncentruje się na takim budowaniu kilometrażu, wzmacniają Twój fundament aerobowy, który zaprocentuje w sezonie startowym.

Regularne treningi o dość niskiej intensywności wpłyną na poprawę stabilizacji Twoich stawów przez wzmocnienie ścięgien i więzadeł. Dzięki temu, kiedy w końcu wiosną przyjdzie Ci zmierzyć się z szybkością, będziesz silniejszy i bardziej odporny na kontuzje.